Το Στόχαστρο του Ρεβιζιονισμού.....

Η πρώτη φορά που με διαγράψανε από κομμουνιστική νεολαία όταν ήμουν 11 χρονώ ! Να πως έγινε :

Στην πέμπτη δημοτικού εγουστάριζα ένα κοριτσάκι , που ήτανε γραμμένο στους "Νέους Πρωτοπόρους" του Κουκουέ. Ήταν 1981 και μεσουρανούσανε τα συνθήματα του τύπου "Ειρηηήνη, Ειρηηηήνη Θέλουμε Ειρηηηήνη" (Επίσης ζωγραφίζαμε παντού και εκείνο το ανάποδο πιρούνι)

Τέλος πάντων , το κοριτσάκι το λέγανε Ούρσουλα και ήταν ένα ξανθο γαλανομάτικο κουκλάκι μεν , αλλά κνιτάκι κολλημένο δε. Έτσι , κρυφά από τον μπαμπά - που ήταν μέγας Πασόκος της εποχής - γράφτηκα και εγώ στους "Νέους Πρωτοπόρους" μπας και εισπράξω κανά φιλάκι... Τις Κυριακές που το Πόπολο πήγαινε Εκκλησία εμείς μαζευόμασταν στην ΚΟΒΑ της περιοχής και κάναμε Αχτιφ .(σ.τ.Μ: Κεντρική Οργάνωση Βάσης - Μίτιγκ)

Ο καθοδηγητής μας ξεκινούσε : "Στην Κούβα πάμε καλά. Στο Ιράν μπλα μπλα μπλα..." . Εγώ βέβαια κοιτούσα τα μάτια (χμμμ) της Ούρσουλας.... Στο τέλος μας έδινε και το σύνθημα της εβδομάδας:

-Σύντροφοι και συντρόφισσες αυτή την βδομάδα το σύνθημα μας στα σκολειά θα είναι "Κάτω οι Persing και οι Cruise" (σ.τ.Μ: Αμερικάνικοι πυρηνικοι πύραυλοι )
- "Να πούμε και Κάτω οι SS20 ? Πυρηνικοί πύραυλοι είναι και αυτοι!" πετάχθηκα εγώ (σ.τ.Μ: Ρώσικοι )

Με κοίταξαν όλοι λες και είμουν κάποιο οπορτουνιστικό σκουλήκι. Ιδιαίτερα η Ουρσουλα. Ακολούθησε συνοπτική διαγραφή μου...

Μετά από καμια δεκαριά χρόνια , φοιτητής πλέον , γνώρισα την Καταλίνα και για χάρη της γράφτηκα στην αριστερή νεολαία : "Οργάνωση για την Αποκατάσταση της Μνήμης του Στάλιν" (σ.τ.Μ :ναι!!)

Οι συγκεντρώσεις γινόντανε σε μια ΚΟΒΑ κάπου στην Αθηνα και ή φάση ήταν εντελώς deja vu :
Ο καθοδηγητής μας ξεκινούσε : "Στην Κούβα πάμε καλά. Στο Ιράν μπλα μπλα μπλα..." . Εγώ βέβαια κοιτούσα τα μάτια (ξανά χμμμ) της Καταλίνας .... Στο τέλος όπως πλέον καλά γνωρίζετε, μας έδωσε το σύνθημα της εβδομάδας:

- Σύντροφοι και συντρόφισσες αυτή την βδομάδα το σύνθημα μας στην πορεία θα είναι "Ο Στάλιν εκτελούσε Προδότες του Λαού , γιαυτό μπήκε στο στόχαστρο του Ρεβιζιονισμού" (σ.τ.Μ: στο ορκίζομαι , ακριβώς έτσι!!!)
- "Μα για όνομα της αγίας πατάτας ρε παιδιά στα αλήθεια θέλετε να αποκαταστήσετε την μνήμη του Στάλιν? Και τα Γκουλαγκ ??" πετάχθηκα και πάλι!!

Με κοίταξαν όλοι λες και είμουν κάποιο οπορτουνιστικό σκουλήκι. Ιδιαίτερα η Καταλίνα. Ακολούθησε συνοπτική διαγραφή μου.

Πριν από μερικούς μήνες πέτυχα μετά από όλα αυτά τα χρόνια την Καταλίνα (τριαντάρα πλέον!) να γράφει σε έναν τοίχο στα Εξάρχεια με μαυρη μπογιά : "Φασίστες τον Μπούλο"

Πρίν προλάβω να συνέλθω από την έκπληξη και να κάνω να την χαιρετήσω , τσουπ από την άλλη γωνία ο Καθοδηγητης που με διέγραψε !

- "Συντρόφισσα" της κάνει, "δεν κάνει να γράφουμε : τον Μπούλο. Το σωστό είναι: τον Πούλο. Αν το αφήσεις έτσι δεν είσαι σωστή Κουμουνίστρια. Διόρθωσε σε παρακαλώ."

Ναι ρε παιδιά!! Μα την Παναγία, έτσι της είπε!!

Ε λοιπόν , εντάξει! Μπορεί η κακομοίρα η Καταλίνα να ήταν 30 χρόνια κουμουνίστρια αλλά με αυτό το τελευταίο , κάτι έσπασε μέσα της. Τον έβρισε με ότι μπινελίκι μπορείς να φανταστείς και έφυγε μαζί μου!!

Το ίδιο βράδυ , πήραμε μαζί μας και την Ούρσουλα (διαγραφείσασα εδώ και χρόνια) και πήγαμε τριήμερο στην Αράχωβα.

Αμε!

Η αλήθεια για τον Μπόνο.

Έβαζες τα μπουκάλια σε παράταξη. Αυτό τελικά με τρόμαζε περισσότερο. Σαν να ήθελες να μου δείχνεις τι κατάφερνες. Κάθε νύχτα. Πέντε μπίρες σε κάθε σειρά και μετά πάλι από την αρχή. Οι σειρές είχαν αυξηθεί πολύ όταν έφυγά. Πέντε σειρές από πέντε. Δεν είναι τοξικό αυτό ; Να θυμηθώ να ρωτήσω την Τεσσα. Αφησα πίσω τον Μπόνο , το γατουλίνι και τα παιδιά. Φαντάζομαι πως τα παιδιά και ο Μπόνο θα τα καταφέρουν. Φοβάμαι για το γατουλίνι μου.

Με πήρες τηλέφωνο στης Τέσσας και με έβρισες χυδαία. Νόμιζα ότι μύριζα την μπύρα σου και σένα από το τηλέφωνο και αναγούλιασα. Η Τέσσα μου άρπαξε το τηλέφωνο . Σε άκουγα απο το ακουστικό. Της είπες ότι σκότωσες τη γάτα. Ρεύτηκες. Σκοτάδι.

Όταν ξαναμιλήσαμε τα μπουκάλια σου πρέπει να ήταν ήδη σε παράταξη σαν τρομερός στρατός έτοιμος για μάχη. Έκανες τον αθώο για την γάτα. Με ρώτησες κιόλας: "Έχεις και τη γάτα σου μαζί?" . 'Ηξερες οτι σε ηχογραφούσα , έτσι δεν είναι καθίκι?. Λίγο πριν τον κλείσουμε μου σφύριξες πρόστυχα. "Το ξέρεις ότι ο Μπόνο δε το άντεχε πια το κωλόγατο".

Έρχομαι για τα παιδιά αλήτη.
Και ξέχνα τον Μπόνο σου.

Γιαπωνέζικο Καμάκι.

 Θα σου πω για εκείνες τις αξέχαστες εποχές που οι φοιτητικές παρατάξεις είχαν ακόμα ονόματα μυστηριώδη και τρομερά , όπως Ρ.Α.Χ.ΗΛ , Ρ.Α.Φ.Α.ΗΛ. , Μ.Ο.Υ.Χ.Α.ΜΕΤ. και ΑΧ.ΜΕΤ. Τα καλοκαίρια , οι Κυκλάδες ήταν ακόμα πρωτότυπος σχετικά προορισμός και η Σαντορίνη μόλις είχε αρχίσει να παίρνει τα πάνω της.

Ο Gane βέβαια επέμενε να πάμε για τρίτη φορά Φολέγανδρο. Τι να του πεις τωρα του Gane. Πετάει ο Γαίδαρος ? Πετάει! Φολέγανδρος!

Στρατοπεδεύσαμε ώς συνήθως , στην καλή κυρία με τα φτηνά δωμάτια , απέναντι από την Πούντα (αυτή με την Φρατζέσκα και τις ωραίες τυρόπιτες). Την ημέρα κοιμόμασταν βέβαια και τα βράδια πηγαίναμε στο Bzut που μας ξέρανε πλέον και οι πέτρες :

-"Εσείς δεν είσασταν που ήπιατε χθες μια Θάλασσα σφηνάκια?"
-"Εσείς δεν είσασταν που χθές κάνατε την Φολέγανδρο , Σαντορίνη?"
-"Εσείς δεν είσασταν που ξερνοβολάγατε μαζί με το Γιατρό?"
Μάλιστα κύριε! Πολλά κιλά αλκοόλ σου λέω. (Ακολουθούσαμε βέβαια την αλάνθαστη συμβουλή του Γιατρου για μην μεθάμε: "Μισό ποτηράκι νερό! Μισό ποτηράκι νερό και είσαι ωραίος.": Ξερνάγαμε ωραία. Είχε δίκιο.)

Τις γνωρίσαμε μια μέρα που ο Γιατρός ήταν εντελώς πίτα. Ήταν μια Γιαπωνέζα , μια Γαλλίδα και μια άλλη που δεν θυμάται κανείς μας από που σκατά ήταν. Ο Gane (που ήταν και άνθρωπος της Κουλτούρας) διπλάρωσε την Γαλλίδα :

- "Γιου αρ Φρανς. γες?" της ξηγήθηκε.
- "Ουί" του λέι αυτή
- "Αααααα Φράνς!! " ικανοποιήθηκε ο Gane. "Ζαν Μισέλ Ζαρ, γές? Γες! Οξυντζέν, Εκουινόξ, Λες τσαντς μαγνετικς , Γες?"
- "Ουί" του κάνει το Γαλλιδάκι , που εντωμεταξύ έπινε σαν την νεροφίδα τα κερασμένα Ουίσκια (χωρίς μάλιστα να ακολουθεί την Ιατρική μας μέθοδο.)
- "Ελα δω παραπέρα να σου δείξω μωρό μου."
- "Que ?"
- "Λετς γκόου του δε Δωμάτια λέμε!"

Εγώ από την άλλη έκανα επιστημονικό καμάκι στην Γιαπωνέζα:

- "You are from Japan, baby?"
- "Yes , I am from Japan"
- " I have a Japan-question for you!"
- "Ok , lets hear it!"
- "Do you know that old song named "Big in Japan?" . What the hell does "Big in Japan" means ,baby?This question drives me crazy!!"
- "Hey , what the fuck!! Are you some kind of a weirdo?"
- "No , no baby, no! (Τον ήπιαμε!!!) Hey, lets go to my room!"
- "Well... ok honey!"

Μπορεί λοιπόν εκείνη την νύχτα εγώ και ο Gane να εργαστήκαμε σκληρά , αλλά η απορία μου είχε κολλήσει για πολλά χρόνια:

Τι στα διάλα σημαίνει Big in Japan?

Έπρεπε να μπούμε στην εποχή του Ιντερνέτ για να το ψάξω λιγάκι το πράμα και να μάθω την αλήθεια που θα την μοιραστώ τώρα μαζί σας. Ο τίτλος αναφέρεται στα rock συγκροτήματα που ενώ έχουν πλέον ξεχαστεί σε όλον τον άλλο κόσμο, είναι ακόμα "Μεγάλα στη Iαπωνία - Big in Japan"

Μάλιστα κύριε! Είδες τι επιμορφωτικό πράγμα είναι το καμάκι τελικά? Όχι παίζουμε!!

Αστικοί Μύθοι

Τα τελευταία χρόνια , βλέπω με ικανοποίηση τον κόσμο να στολίζει χριστουγεννιάτικα δέντρα. Έτσι χωρίς πρόβλημα.

Βλέπετε , όταν ήμουν μικρός ήταν της μόδας η εξής βλακώδης άποψη :

- "Μην στολίζετε Δέντρα. Είναι ξενόφερτο έθιμο. Να στολίζετε ένα καραβάκι!"

Ήθελα να σφίξω το λαρύγγι αυτού που σκαρφίστηκε την μπαρούδα με το καραβάκι :

- "Ρε ηλίθιε" ήθελα να του πω . "Στο χωριό μου , πάνω στην Πίνδο, δεν έχουν δει ποτέ στην ζωή τους καράβι , ούτε και θάλασσα! Πάππου προς πάππο δέντρο στολίζανε. Όχι Έλατο, είναι η αλήθεια - Φλαμούρι. Πάντως ΔΕΝΤΡΟ ΣΤΟΛΙΖΑΜΕ. Κανείς δεν γουστάρει το παλιοκαράβι σας!"

Ευτυχώς όμως , πλέον όλοι στολίζουν Δέντρα. Φαίνεται πως κάποιος τον στραγγάλισε τον ηλίθιο με τα καραβάκια.

Τώρα οι σκοτεινόψυχοι έχουν άλλο κόλλημα!!

Τους φταίει που τα Χριστούγεννα, οι περισσότεροι στην πόλη , στολίζουν τα μπαλκόνια τους με λαμπάκια , φωτάκια , καμπανούλες και χίλια δυό άλλα χαριτωμένα τσουμπλεκάκια.

Τους φαίνεται kitch!!

Προτιμάνε μάλλον την μαυρίλα των μπαλκονιών των προηγούμενων δεκαετιών. Άλλο ένα ενοχικό σύνδρομο που γεννήθηκε στην έμπυο κεφάλα κάποιου ολιγοσυναπτικού διανοητάκου.

Το βάζω και αυτό μαζί με τα άλλα βλακώδη ενοχικά σύνδρομα που μας κατατρέχουν όπως :

• Την χωριάτικη σαλάτα που ΠΡΕΠΕΙ να έχει Φέτα πράγμα καταγέλαστο διότι το τυρί αυτό είναι πραγματικά ντόπιο σε έλάχιστες ελληνικές περιοχές.


• Το Ελληνικό Φαγητό ΠΡΕΠΕΙ να έχει ελαιόλαδο πράγμα καταγέλαστοι διότι το 50% της ελληνικής επικράτειας μαγείρευε ιστορικά πάντα με ζωικό λίπος. ΝΑΙ το λάδι είναι υγειινό αλλά ΟΧΙ το λάδι ΔΕΝ είναι ντε και καλά προϋπόθεση ελληνικότητας.
  
• Τό ότι ο Αστικός Τρόπος ζωής είναι ΚΑΚΟΣ και μακάρι να μέναμε όλοι στα χωριά των παπούδων μας... Το πόσο κακό έκανε στην Ελλάδα αυτός ο μύθος της αστυφιλίας και το πόσο μεγάλη τροχοπέδη έγινε για την ανάπτυξη του τόπου , είναι ένα μεγάλο θέμα που ελπίζω να αναπτύξω σε επόμενο ποστ με Αστικούς Μύθους.

Γλέντι στα Ελληνάδικα

Σκεφτόμουνα σήμερα πώς , τελικά, μία μικρή κοσμογονία έχει συντελεστεί , σχεδόν αθόρυβα , τα τελευταία 20 χρόνια στις μουσικές συνήθειες των Ελλήνων. Αφήστε με να σας ταξιδέψω μερικά χρόνια πίσω για να δείτε τι εννοω

Στα τέλη των 80's ήμουν και εγώ στα teen μου. (Those were the dayz)
Εκείνη την εποχή, οι νέοι τις ηλικίας μου ακούγαν αποκλειστικά και μόνο ΞΕΝΗ μουσική.

Το επαναλαμβάνω γιατί μπορεί , εσείς οι σημερινοί νέοι να μην το πιάσατε.

Πριν από 20 χρόνια οι νέοι τις ηλικίας μου ακούγαν αποκλειστικά και μόνο ΞΕΝΗ μουσική. Οι διαφοροποιήσεις που μας χώριζαν αφορούσαν κυρίως μουσικά είδη. Έτσι είχαμε καρεκλάδες και ροκάδες, χεβυμεταλάδες και ντισκόβιους κλπ κλπ κλπ.

Πάντως Ελληνικά Λαικά δεν άκουγε κανένας. Αλήθεια λέω! Υπήρχαν βέβαια αλλά αφορουσαν ένα κοινό άνω των 30-35 ετών( "Σαγαπάω μακουους" και "Τοπε τοπε ο παπαγάλοsh"

Υπήρχε βέβαια το λεγόμενο "ελληνικό ροκ" με τραγούδια όπως πχ η "Ευλαμπία" το "Για το καλό μου" το "Θα θελα να 'μουν κηπουρός" που τα αγαπούσαμε πολύ! Αγαπούσαμε επίσης τον Παπακωσταντίνου και τους Κατσιμίχα αλλά ως εκεί. Πάντως η αναλογίες των "ελληνικών" με τα "ξένα" στις κασσέτες που γράφαμε ήταν ένα-προς-δεκα.
Στα πάρτυ δεν έπαιζαν ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ελληνικά τραγούδια και τα τσιφτετέλια το βλέπαμε μόνο στις ελληνικές ταινίες.
Στο τέλος του πάρτυ παίζαμε τον "Γάτο" του Παπακωσταντίνου , κάναμε ομαδικώς την κίνηση στα απαυτά μας όταν ο Βασίλης έλεγε "...στα όργανα μας μια χαρα..." και πηγαίναμε σπίτι μας.

Κάπου εκεί όμως, άρχισαν (λόγω του περιοδικού ΚΛΙΚ κυρίως) να παίζουν στα κλάμπ τρία συγκεκριμένα ελληνικά τραγούδια (το "Του αγοριού απέναντι" , το "Οι Θαλασσιές οι Χάντρες" και το "να μπορούσα στα σύννεφα" ) στο τέλος του προγράμματος.

Δεν φαντάζεστε το τί πανικός γινόντανε!
Και δεν ήταν Ροκ ! ! !

Σιγά-σιγά άρχισαν να παίζουν δειλά-δειλά και άλλα τραγούδια. Θυμάμαι χαρακτηριστά τον χαμό που γινόνταν όταν ανάμεσα από πχ "Army of Lovers" και "Haddaway" τα κλαμπ παίζανε το "Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη" . Απίστευτο μας φαίνονταν!
Τελικά είναι ωραία τα ελληνικά???

Έκανα τότε κάτι ιδιαιτεράκια (τσάμπα κύριε εφοριακέ μου!) και θυμάμαι το σόκ που πάθαινα όταν στα τετράδια των μαθητών μου δεν έβλεπα πλέον να γράφουν (όπως θα έπρεπε!) DOORS και JIM MORISON αλλά : "Τσαλιγοπούλου" , "Άγιο Τσιπουράκι" , "Κατερίνα Κούκα" , "Στην αγορά του Αλ Χαλίλι" (κλισέ της εποχής : "Μα τι ποιοτικός στίχοι (sic)!! "

Μέσα σε τρια-τέσσερα χρόνια ένα νέο είδος μαγαζιού εμφανίστηκε στο Αθηνόραμα : "Ελληνικάδικα" (που σύντομα μεταλλάχθηκε στην αμορφωτέ εκδοχή "Ελληνάδικα" λες και εκεί ακούγανε "Ελληνά" τραγούδια). Ξέρετε φαντάζομαι τι μουσική έπαιζαν...

Μετα από ακόμα καναδυο χρόνια ο όρος άρχισε να εξαφανίζεται διότι ΟΛΑ ΠΛΕΟΝ ήταν
"Ελληνάδικα". Η εποχή της μουσικής εσωστρέφειας των Ελλήνων είχε αρχίσει...

Είναι καλύτερα ή χειρότερα τα σημερινά μουσικά νεανικά ήθη? Δεν ξέρω . Μπορεί και να είναι. Πάντως εγώ συνεχίζω , εδω και πολλά χρόνια , να νιώθω εκτός κλίματος.

You can't teach an old dog new tricks?

Αίτιο Καριέρας

To 1984 ήμουν ένας 12χρονος πιτσιρικάς που ήθελε να γίνει φιλόλογος.
Όμως , μια μέρα είδα το Electric Dreams και συγκεκριμένα την παραπάνω σκηνή. Αυτό ήταν!

Αποφάσισα αμέσως ότι όταν μεγαλώσω θα ασχοληθώ με την πλήροφορική , για να φτιάξω κάποτε έναν υπολογιστή σαν τον Edgar και (hopefully) να παντρευτώ μια γυναίκα τόσο όμορφη όσο η Madeline.

Έξι χρόνια μετά , έγραψα ένα Pacman για Commodore 64 . Το παιχνίδι , από κόπια σε κόπια έπεσε στα χέρια της μέλλουσας γυναίκας μου , της άρεσε και έψαξε να με βρει...

Σήμερα 22 χρόνια μετά είμαι IT Manager σε μια εταιρεία με εκατοντάδες "αδερφάκια" του Edgar και νομίζω πως η γυναίκα μου είναι πιο όμορφη από την Madeline.

Για να μην είμαι αχάριστός λοιπόν...

Αγαπητοί Steve Barron και Rusty Lemorande σας ευχαριστώ για την έμπνευση που μου εφτιάξε την ζωή !!!

Από την Γκέμμα η από την Βιογραφία?

Στον πάγκο με τα βιβλία, στη Λευκάδα, αγόρασα την βιογραφία του μεγάλου Δημήτρη Λιαντίνη (γραμμένη από τον πατριώτη του Δ.Αλικάκο) και την διαβάσα αυτές τις μέρες στην παραλία.

Η έρευνα που έκανε ο Δημήτρης Αλικάκος είναι αξιοθαύμαστη , παραδειγματική για βιογράφο. Οι προθέσεις του Αλικάκου είναι εντελώς καλοπροαίρετες και η αντιμετώπιση προς τον Καθηγητή γίνεται με ταπεινότητα και θαυμασμό , σχεδόν αγιογραφική. Καταθέτω τον σεβασμό μου.

Το τελικό όμως αποτέλεσμα μου άφησε πικρή γεύση.

Ο συγγραφέας βιογραφει και παραθέτει επιστολές και ημερολόγια από τα παιδικά και τα νεανικά χρόνια του Καθηγήτη. Μετά , με ένα απότομο άλμα , εξιστορεί εκτενώς την ιστορία της "εξόδου" του. Οι αναφορές και οι μαρτυρίες από την ώριμη περίοδο των τελευταίων 15 ετών , είναι δυστυχώς ελάχιστες. Οι αναφορές στα κείμενα του ακόμα λιγότερες.

Ο φιλόσοφος Λιαντίνης είναι το σύνολο των κειμένων που ο ίδιος διάλεξε να δημοσιευτούν και των διδασκαλιών που έχουν απομαγνητοφωνηθεί. Οι νεανικές του επιστολές δεν προορίζονταν για δημοσίευση και μάλιστα ο ίδιος είχε ζητήσει να καταστραφούνε.

Οι Μεγάλοι Άνδρες κρίνονται από το έργο τους. Το έργο του Λιαντίνη είναι τα "Ελληνικά" , η "Γκέμμα" , το "Homo Educadus", το "χάσμα σεισμού".

Να κλείσω με μια σωστή φράση που μου είπε χθές για το θέμα , ένας φίλος :

- Ρε αζραελ, εάν είμασταν και πάλι στο σχολείο , και η δασκάλα μας ζητούσε - όπως και τότε - "να φέρουμε πληροφορίες" για τον Λιαντίνη από που θα έφερνες υλικό ?

Από την Γκέμμα ή από την Βιογραφία του Δ. Αλικάκου?



Υ.Γ.
Πάω για βουτιά!. Σας αφήνω δύο ενδιαφέρονται threads με συζητήσεις επί του θέματος ,στο liantinis.gr και στο indymedia

Ο Ντόναλντ είναι Ιταλός και δεν σηκώνω κουβέντα!

Το 1987 μετά από πολλές δεκαετίες παρουσίας των περιοδικών του Ντίσνευ στην Ελλάδα , οι Τερζόπουλοι λανσάραν στην αγορά ένα νέο περιοδικό.

Το ονόμασαν ΚΟΜΙΞ και το διαφήμισαν ως το περιοδικό που θα μας ξαναθυμίσει όλες τις κλασικές ιστορίες του Ντίσνευ σε νέα και πολυτελή έκδοση.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνονταν στο γεγονός ότι οι ιστορίες αυτές θα ήταν του φοβερού και τρομερού Καρλ Μπαρκς!

Το περιοδικό κυκλοφόρησε μετά βαϊων και κλάδων και σε κάθε το τεύχος δεν σταματούσε να μας θυμίζει το πόσο καταπληκτική και κλασική είναι η σημερινή
ιστορία , πόσο μεγάλος είναι ο Καρλ Μπαρκς , τι ρίγη αναμνήσεων οφείλουν να ξυπνάνε μέσα μας.

Επειδή (ούτε και τότε) ήμουν -χμμμ- αμερικανάκι το εφηβικό μου μυαλό βασανίζονταν από απορίες :

1. Ποιος - μα την αγία πατάτα - είναι αυτός ο Καρλ Μπαρκς ;
2. Γιατί αυτές οι ιστορίες δεν μου θύμιζαν απολύτως τίποτα ;
3. Εδώ που τα λέμε , γιατί δεν έμοιαζε με οποιοδήποτε άλλο Disney περιοδικό μέχρι τότε ;
4. Γιατί δεν μου άρεσε καθόλου μα καθόλου ;

Επρεπέ να περάσουν αρκετά χρόνια για να βρω την απάντηση!

Η ταπεινή μου έρευνα λοιπόν , αγαπημένε μου αναγνώστη έδειξα ότι στην Eλλάδα και μέχρι το 1987 ουδέποτε σχεδόν είχε εκδοθεί ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ Disney περιοδικό!!!

What? Ναι αμέ!

Βλέπετε , η αμερικάνα-Disney από το 1930 ακόμα , είχε δώσει τα πλήρη δικαιωματα σε πολλά Ευρωπαικά studio να γράφουν και να εκδίδουν ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ και παράλληλες ιστορίες.

Η Ελλάδα (μέχρι το '87) εξέδιδε (ευτυχώς κατα την γνωμη μου) την "Ιταλική σχολή" των Disney ηρώων.

Η Ιταλική σχολή είναι ίσως η σημαντικότερη από τις πολλές διεθνείς σχολές Disney Ηρώων.
(με σημαντικότερες τις σχολές της Ιταλίας, της Βραζιλίας , της Γαλλίας , της Δανίας και της Ολλανδίας).Κύριοι εκπροσωποι της ιταλικής σχολής είναι οι Romano Scarpa, Giorgio Cavazzano και βέβαια ο μεγάλος Giovan Battista Carpi.

Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που στην Ελλάδα είδαμε και αγαπήσαμε
Disney χαρακτήρες άγνωστους στο αμερικάνικό κοινό όπως o Phantom Duck , o Φέθρυ,
ο Ρόμπαξ και παρα πολύ άλλοι.

Ναι , είναι όλοι τους είτε Ιταλοί είτε Ιταλοθρεμμένοι!

(Υπάρχουν και άλλοι πολλοί Ιταλοντίσνευ χαρακτήρες που αγαπήσατε αγαπημένοι μου αναγνώστες . Σας τους αφήνω ώς άσκηση για το σπίτι.)

Στην πραγματικότητα εκείνο το καλοκαίρι του 87 οι Τερζόπουλοι μας κόψαν βιάια και αναίτια από την Disney ελληνική πραγματικότητα προσπαθώντας να μας κάνουν να "ξαναγαπήσουμε" ιστορίες που ουδέποτε αγαπήσαμε!

Για παράδειγμα , κλασική και αγαπημένη Disney ιστορία ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (πρωτοεκδόθηκε το 1970) είναι η ιταλική ιστορία "ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΤΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ΤΩΝ ΝΤΑΚ" (Storia e gloria della dinastia dei paperi ) (από τους Guido Martina, Romano Scarpa, Giorgio Cavazzano και Giovan Battista Carpi).

Δεν άξιζε να είναι στα ΚΟΜΙΞ? ( Μην με διακόπτετε - το ξέρω ότι επανεκδόθηκε σε μια φτηνιάρα εκδοχή....)

Παράλληλα εκείνη την εποχή οι Τερζόπουλοι βγάλανε και ένα ακόμα περιοδικό με το περίεργο όνομα ΑΛΜΑΝΑΚΟ. Μήπως θέλαν να το πουν αλμανάκ που είναι αγγλική λέξη αραβικής καταγωγής και σημαίνει ημερολογίο ;

Πάντως αλμανάκο δεν σημαίνει τίποτε.

Το καταστροφικό έργο των εκδοτών συνεχίστηκε , μετονομάζοντας τους επί δεκαετίες αιώνιους εχθρούς μας με το όνομα "ΛΥΚΟΙ" σε "ΜΟΥΡΓΟΛΥΚΟΙ" (!!!!)

Σιγά μην είναι και ΜΠΟΥΡΤΖΟΒΛΑΧΟΙ.

Έτσι , μετά από 20 σχεδόν χρόνια πλύσης εγκεφάλου (1987-2οο6) ακούω την σημερινή νεολαία να μιλάει για τον "κλασικό" Καρλ Μπαρκς και τον "κλασικό" Ντον Ρόσα.

Καρλ Μπαρκς μάη ας , πιτσιρίκο!

Οι Ιταλοί ήταν και είναι καλύτεροι!!

Το Πρήξελ το έχετε ?

Σου μιλάω τώρα για εποχές 1980 και κάτι ψιλά.

H ψιλικατζού της γειτονιάς μας πρέπει να με είχε για πολύ χαζό :

- "Γειά σας , το PIXEL θα ήθελα!" έλεγα .
- "Ποιό ?? Το Πρήξελ ?? Τι πρήξελ ?? " έκανε αυτή
- "Το PIXEL" επέμενα ο ανόητος. "Να αυτό!" έδειχνα στο σταντ.
- "Αααα το Ρίχτερ θέλεις! Ρίχτερ το λένε!" με διόρθωνε η πολυμαθέστατη μεγαλοπεριπτερού.
- "Μάλιστα , κυρία. "
- "Χο χο χο μικρέ μου ! ! "

Που να τολμήσω να ζητήσω το MICROMAD εε? Για φαντάσου :

- "Γεια σας! Το μάηκρομαντ , θα ήθελα..."
- "Ου να χαθείς από εδώ ξετσίπωτο κολόπαιδο!"

Έδειχνα λοιπόν : Να ετούτο , να το άλλο , και μάζευα άγουρη πληροφορική δεαετίας 80.

Θυμάμαι έντονα το πρώτο τεστ στον AMSTRAD 664 . Θυμάμαι ακόμα ότι ήταν στο PIXEL Ιούλιου 1985.

Κοίτούσα μαγεμένος τις φωτογραφίες με τα όμορφα μπλέ και πράσινα πλήκτρα του AMSTRAD. Υπέροχος ( O commodore 64 μου ήταν καλύτερος όμως . ΟΚ?).Διάβαζα και ξαναδιάβαζα στο ίδιο τεύχος, το πρώτο test για modem . Ήταν ένα modem με ταχύτητα 300 baud!! (Ναί , όπως λέμε 56K=56.000 baud σε ένα απλό μοντεμάκι. Δηλαδή τα μόντεμ της επόχής ήταν 186 φορές πιο αργά από ένα απλό μοντεμάκι και 1800 φορές πιο αργά από μια τυπική DSL)

Τώρα που το σκέφτομαι , αυτό που μου έχει μείνει από τα περιοδικά της εποχής ήταν τα sci-fi διηγήματα που δημοσιεύανε.

Εκείνο στο PIXEL με τον πιτσιρικά που παίζει ένα 3D Game ( εν έτει 1983 !!) και η μάνα του γκρινιάζει ( Θεική ατάκα : "Υπολογιστής μαμα, όχι υπολογιστήρας" ) .

Η φοβερή σειρά σε συνέχειες στο MICROMAD με τον "κομπιουτερά" και την κοπέλα του την Μοίρα που είχε κόλλημα με τους "Frankie goes to Hollywood".

Οι μεταφράσεις διηγημάτων του ASIMOV ( Καταπληκτικό εκείνο με τους επιβάτες ενός λεοφωρείου να παίζουν όλοι με τα κινητά -PDA τους και να μην δίνουν σημασία στους γύρω τους. Σας θυμίζω ότι ήταν 15 χρόνια πρίν την" έκρηξη" των κινητών!!!)

Να κλείσω εδώ.

Σαν τα έπρηξα με το πρήξελ . :)

UPDATE: Μερικές διορθώσεις στο άρθρο με βάση το καταπληκτικό site GreekRetroManiacs

Αρχαία ιντερνετική ιστορία

<Συνέχεια από το προηγούμενο>

Άκου λοιπόν την συνέχεια σεβαστέ μου αναγνώστη:

1993 .
Τότε στον πλανήτη μεσουρανούσαν οι BBS .
Ξέρεις τι είναι το internet? Ε καμία σχέση.
(Σεβαστέ αναγνώστη, αν δεν ξέρεις τι είναι οι BBS , τότε μάλλον δεν θα καταλάβεις Χριστό από εδώ και πέρα. Πάρε βαθεία ανάσα!)

Το internet , το είχαμε ακουστα από τα ... περιοδικά και μας φαινόνταν κάτι το ονειρικό.
Η απευθείας σύνδεση στο Internet ήταν σχεδόν ανύπαρκτη και οι μερακλιδικες BBS σου δίναν ένα email αλλά και αυτό μόνο μέσω unix command line (Διαστημικό feature εκείνη την εποχή!).

Έμπαινες στην BBS από εκεί έμπαινες στο Unix , έκανες PINE το mail σου ήσουν άρχοντας.

Καμία άλλη υπηρεσία.
Ουτε Gopher (πρόδρομος του Web, το www μόλις είχε εφευρεθεί) , ουτε FTP , ουτε IRC ουτε καν PING!)
Μόνο mail. Text only βέβαια.

Ευτυχώς , τα πανεπιστήμια δίναν πιλοτική απευθείας (ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ!!! WOW WOW WOW) πρόσβαση στο internet με SLIP πρωτόκολλο (μιλάμε για προ PPP εποχές ) οver TCP / IP. Τα computer τότε δεν υποστηρίζαν τότε SLIP , TCP / IP by default.

Πάντως στην Amiga μου , τα προγράμματα που δίναν SLIP, PPP, TCP / IP, ώστε να μπορέσεις να βάλεις έναν FTP client για να μπορέσεις να κατεβάσεις κάτι... υπήρχαν μεν , αλλά ήταν διαθέσιμα μόνο αν τα... κατέβαζες on-line!!

Φαύλος κύκλος. Για να μπορέσεις να κατεβάσεις κάτι , έπρεπε να κατεβάσεις τα "ειδικά προγράμματα" που"ενεργοποιούν" το κατέβασμα . Το πιάσατε youngsters? :)

Να τι έκανα!

Έστειλα ένα mail και γράφτηκα σε μια robotic listserv λίστα (κάτι σαν τα email newsletters σήμερα), που σου επέτρεπε να στέλνεις μέσω mail , search strings σε εναν gopher server (είπαμε ο προδρομος του Web) και να σου έρχονται αυτοματοποιημένες e-mail απαντήσεις. Εψαξα λοιπόν στέλνωντας πολύπλοκα στη σύνταξη mails όλο το απαραίτητο software για να δικτυωθεί μια Amiga. Μου ήρθε πίσω σε mail η απάντηση με το που είναι το απαραίτητο software.

Μετά γράφτηκα μεσω mail σε άλλο listserv που του έστελνες σε mail μια διεύθυνση και σου έστελνε πίσω mail με attached το software.
Κατέβασα TCP/IP stack , SLIP πρωτόκολο, FTP client.

Τα έστησα και μπήκα ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ (Σε ευχαριστώ Χριστέ μου , Σε ευχαριστώ Παναγιά μου) στο Internet.

Κατέβασα ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ (Σε ευχαριστώ Χριστέ μου , Σε ευχαριστώ Παναγιά μου) το MOSAIC ( Είναι ο παππούς του explorer ).

Μπήκα στο WEB. (Θα τυφλωθώ Παναγιά μου!)
Όλες οι σελίδες στον πλανήτη ήταν μερικές εκατοντάδες όλες και όλες. Μπήκα στις περισσότερες νομίζω.

Ήμουν στο INTERNET.

...

( Ναι , εννοείται πως δεν είχα κοπέλα ...)

Ο Κώστας και ο Ανδρέας...

Οι δύο κύριοι ήταν μπροστά μου στην ουρά. Ακούσια έστω , άκουσα την κουβέντα τους. Ο πρώτος , ας τον ονομάσουμε Ανδρέα , ενημέρωνε τον άλλο , ας τον πούμε Κώστα , για τις επιδόσεις του γιου του στις Πανελλήνιες εξετάσεις.
(Για να μην σας τα πολυλογώ το βλαστάρι του κυρ-Ανδρέα μας τα έκανε μούσκεμα.Σχεδόν παντού , κάτω από τη βάση. )

Περιέργως, ο Αντρέας ήταν ευχαριστημένος !

- «Έτσι που λες Κώστα μου κάτω από τη βάση σε όλα εκτός από την Φυσική . Εκεί έγραψε δεκατρία μισό. Δεκατρία μισό! Κι όλη τη χρονιά δεν είχε ανοίξει βιβλίο!!» Το μάτι το Αντρέα σπίθιζε από άγρια χαρά.

- «Τσ! τσ !τσ!» υπερθεμάτιζε ο Κώστας

- «Ρε τον μπαγάσα» συνέχισε ό περήφανος πατήρ « όλα τα θυμόνταν από την παράδοση. Είναι και αυτός σαν και μένα , τσακάλι ήμουν στο σχολείο, βιβλίο δεν άνοιγα και πέρναγα τις τάξεις» σε έκσταση πλέον ο Αντρέας.

-«Τσ! τσ !τσ!» ξανα-υπερθεμάτιζε ο Κώστας

- «Στα υπόλοιπα δεν πήγαμε καλά αλλά φταίγανε οι καθηγητές στο φροντιστήριο που δεν πιάσανε τα θέματα.» διευκρίνιζε τώρα ο Αντρέας. «Που να προλάβει μόνος του? Είχε και τις προπονήσεις του kick boxing για να περάσει στον όμιλο. Το φροντιστήριο φταίει!» σιγουρεύονταν τώρα.

-«Εμ βέβαια το φροντιστήριο!» επαναλάμβανε ώς παπαγαλάκι ο Κώστας.

- "Πάντως φέτος παραλίγο να παίξει στο βιντεοκλιπ της Κοκκίνου!" αντεπιτίθεται ο πατήρ.

-"Τσ!τσ! Της Κοκκίνου!" ο αιώνιος υποβολέας.

-"Δεν παιρνάει πουθενά αλλά δεν πειράζει. Θα τον βάλω στα ιδιαίτερα ! Αλλά αμα μου τον παραζορίσουνε θα τον στείλω Βουργαρία να γίνει γιατρός!!"

-"Στη Βουργαρία!" ο υποβολεύς

Και τότε ωσάν από επιφοίτηση κατάλαβα τι πηγαίνει στραβά στον καταραμένο τούτο τόπο και θα είμαστε καταδικασμένοι να σφουγγαρίζουμε μια ζωή σκατά.

Ο Κώστας και ο Ανδρέας!

Υστερόγραφό :
Κάποιοι πειραματισμοί μου με το blogger , είχαν σαν αποτέλεσμα την ακούσια αναδημοσίευση του κειμένου στο monitor . Ζητώ συγγνώμη για την ενόχληση φίλοι μου...

Τεμίς την έλεγαν την κοπελιά !!

Ευγενικέ μου αναγνώστη , μιλάω για την αγαπημένη σειρά κινουμένων σχεδίων "Οδύσσεια του Διαστήματος" που προβάλλονταν στις αρχές της δεκαετίας του '80 από την κρατική τιβί .

Διάφορα αφιερώματα στην blog-όσφαιρα αναφέρουν ανακριβώς ότι το όνομα της μικρής μπλε εξωγηινίτσας ήταν Γιούμι. (Yumi)

Μέγα σφάλμα!
Όλοι πλανώνται οικτρά .

Γιούμι την φωνάζανε τα αμερικανάκια

Το "Οδύσσεια του Διαστήματος" είναι γαλο-ιαπωνική παραγωγή του 1981 οπότε ο πρωτότυπος τίτλος του ΔΕΝ είναι "ULYSSES 31" αλλά "ULYSSE 31" στα γαλλικα λοιπόν site βλέπουμε ότι το σωστό όνομα της κοπελιάς είναι THEMIS (τεμίς) και όχι Yumi , αλλά και του αδελφού τις NOUMAIOS (νουμαγιός) και όχι Νούμινορ.

Αυτό επιβεβαιώνεται και από το IMDB που αναφέρει την ηθοποιό Severine Morisot ώς την φωνή της Themis.

Επίσης το Πισί του Διαστημοπλοίου το λένε ΣιρκΆ και όχι Σίρκα

Επιβεβαιώνεται επίσης από τις φωνές που στοιχειώσανε τα παιδικά μας χρόνια (Θυμίζω! Είχαμε ελληνική μεταγλώτισση απο το γαλλικό πρωτότυπο) :

[ Οδυσσέας με την ασπίδα αναμένη : ]
- "Οδυσσεαααααααααα . Είμαι ο Διααας Μπουχαχαχααααα"
- "Αααα οι Θεοι!!!! Τηλεμαχεεεεε !! Τεμιιιιιιιις"

[ Μικρη Τεμις - στο δωματιο με τους παγωμένους συντρόφους : ]
- "Αδελφε μου Νομαγιος πόσο μου λειπεις ! "

Οh the youth! Θυμήθηκα τους τίτλους αρχής με το Νονό να τραγουδάει ρομποτίστικα :

Je suis Nono,
le petit robot
L'ami d'Ulysse (δις)

ήτοι

Ζε σουι νονό
λε πετί ρομπό
Λαμι ντ΄ουλίς (δίς)

...

Μισό λεπτό !

Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε ενα τέταρτό του αιώνα . Δηλαδή τόσο όση η απόσταση με την οποία φανταζόμασταν, ζώντας στο 1981 ώς πιτσιρίκια , το 1955 . Αρχαία ιστορία !!!

1955. 1981 . 2006.

Ξαφνικά , το όνομα τις Τεμίς μοιάζει να μην έχει νόημα , έε?

Μια Απλή Μέθοδος για να πάτε για Καφέ !

Έχω έναν καλό φίλο , τον Πασκουάλε , που έχει πραγματικό πάθος με τον "Μαύρο Θάνατο" , δηλαδή την πανούκλα που το 1347 που σάρωσε την Ευρώπη και σκότωσε πάνω από 30 εκατομμύρια ανθρώπους. (Ναι , δεν κάνω πλάκα!!. Αυτό είναι το χόμπι του! Ο Πασκουάλε έχει κάνει αρκετή ερεύνα επάνω στο θέμα , σκέφτεται μάλιστα να γράψει και κάποιο σχετικό βιβλίο).


Οι σχετικές on-line αναφορές στο Google για το ωφέλιμο αυτό χόμπι (χμμ) μας δίνουν τα εξής ενδιαφέροντα στοιχεία:

Αναζήτηση στο Αγγλόφωνο Google για την φράση "Black Death" , 1347 : 81.000 αποτελέσματα

Αναζήτηση στο Ελληνόφωνο Google για τη φράση "Mαύρος Θάνατος" , "1347" : 18 μόνο αποτελέσματα !!!

[Η δικιά μου η εμμονή όπως ίσως θα έχετε παρατηρήσει είναι η "Φτώχεια-του-Ελληνικού-Internet" (1) (2) (3). ]


Μόνο 18 αποτελέσματα ?? Σκέφτηκα λοιπόν να κάνω ένα πειραματάκι :
(Σημαντική λεπτομέρεια: Ο Πασκουάλε δεν μπαινει ποτέ στο ταπεινό αυτό site...)

• Σε μερικές μέρες από σήμερα , τα spider του Google θα "διαβάσουν" αυτό εδώ το άρθρο που διαβάζεις εσύ, ευγενικέ μου αναγνωστη , και με όλες αυτές τις αναφορές που έβαλα, εγώ ο πονηρός, στον Μαύρο Θάνατο , στην Πανούκλα , στο 1347 , στις κοινωνικές ανακατατάξεις που επέφερε στην Ευρώπη το ταπεινό αυτό site θα μοστραριστεί στην πρώτη σελίδα του Google με τα ελληνικά αποτελέσματα !

• Μετά από λίγες μέρες ο φίλος μου ο Πασκουάλε θα ξανα - ματακάνει για χιλιοστή φορα search στο Google για το χομπυ του...

• Θα κάνει το σχετικό κλικ προς τα εδώ και....

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΦΙΛΕ ΠΑΣΚΟΥΑΛΕ !!! ΕΔΩ AZRAEL !!! ΠΑΡΕ ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΡΕΕΕ!!

Τα παιδιά της οδού Πατησίων

Η ιστορία της σύγκρουσης δύο παιδικών συμμοριών με φόντο την Αθήνα (;) της δεκαετίας του 1960. Ο λόγος για ένα καταπληκτικό βιβλίο που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες το 1965 (νομίζω) στο ιστορικό περιοδικό "Η Διάπλαση των Παίδων" .

Ο τίτλος του Βιβλίου είναι "ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΠΑΤΗΣΙΩΝ"

Η Ελληνική βιβλιογραφία αναφέρει ότι ο συγγραφέας είναι ο Μιχάλης Περάνθης.

Λάθος. Πρόκειται για ανακρίβεια (για να το θέσω κομψά) ή για ασχετοσύνη των βιογράφων ? Δεν τολμώ να σκεφθώ ότι ο μεγάλος Περάκης θα έκανε ποτε λογοκλοπή , οπότε μάλλον θα πρέπει να διορθωθούν οι on-line βιογραφίες που βρήκα....

Ο Περάνθης λοιπόν , έκανε μια ελληνική απόδοση , στο πασίγνωστο διεθνώς βιβλίο του διάσημου Ούγγρου συγγραφέα Φερένκ Μολνάρ "A PAL UTCAI FIUK" (Tα παιδιά της οδού Πάλ" ) . Πρόκειται για ένα αντιπολεμικό αριστούργημα , που γράφτηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα και θα αιχμαλωτίσει τις καρδίες σας εάν το διαβάσετε

Καταπληκτική παιδική λογοτεχνία , πολύ μπροστά από την εποχή της , μοιάζει να έχει γραφτεί σήμερα. Αντιπολεμικό , αντιεθνικιστικό , γεμάτο αισθήματα και ιδανικά. Τέλειο.

Δεν ξέρω εάν η εκδοχή του Περάνθη κυκλοφόρησε ποτέ και σε ξεχωριστό βιβλίο , εάν υπάρχει θα ήθελα να το έχω. Πάντως θα μου μείνει αξέχαστη η εικονογράφηση της "Διάπλασης" (κάτι καταπληκτικά χαρακτικά , με τον "Στρατιώτη Μιχαλάκη" αν τυχόν το έχει διαβάσει κανείς και θυμάται τον χαρακτήρα.)

Η ιστορία των παιδιών της οδού Πατησίων (ή της οδού Πάαλ αν θέλετε) έγινε και ταινία το 1969 και μάλιστα προτάθηκε για όσκαρ. Η φωτό από την σχετική ταινία.

Στα Παλάτια της Κνωσού.

 Στα Φώτα του 1982 ο πατέρας μου έκανε ένα πολύ όμορφο δώρο. Ήταν ένα υπέροχο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη σε ωραιότατη έκδοση , εξώφυλλό με μεταξοτυπία , με χαρακτικά του Α. Τάσσου ζωγραφισμένα ειδικά για την συγκεκριμένη έκδοση .

Αποφάσισα να γράψω δύο λόγια για αυτό το βιβλίο και είπα να ψάξω πρώτα , για σχετική βιβλιογραφία στο intenet .

Το όνομα του βιβλίου είναι "ΣΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΝΩΣΟΥ" .

Είναι ένα από τα ομορφότερα ιστορικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει.

Είναι επίσης ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ σε ολόκληρο το Internet!!

Δεκάδες site στο internet για τον Καζατζάκη με εργογραφίες - βιογραφίες του Μεγαλύτερου Έλληνα Μυθιστοριογράφου , προφανώς κατακλέβουν το ένα το το άλλο χωρίς κανένας κερατάς να κάνει πρωτογενη έρευνα για το έργο του Μεγάλου Έλληνα. ΟΛΑ αγνοούν το συγκεκριμένο έργο.

Ζήτω η Ελλάς , κατά τα άλλα , και ταρατατζούμ ταρατατζούμ. Το έχω γράψει τόσες φορές και θα το ξαναγράψω : Η πενία του Ελληνικού Internet είναι θλιβερή. Είμαστε έθνος καταναλωτών περιεχομένου.

Εννοείται πως εάν ένα αμερικανάκι θέλει να μάθει για το έργο του Nikos Kazantzakis θα μπει στην Wikipedia και θα μάθει μεταξύ άλλων για το Novel "At the Palaces of Knossos". Ωραία!!

(Κάπου εδώ , μπορείτε να πάτε σε έναν καθρέφτη , να φτύσετε , και να αναφωνήσετε : ¨Φτου σου ξεφτίλα Έλληνα!!")

Τέλος η γκρίνια , θα γράψω εγώ δύο λόγια για το όμορφο αυτό μυθιστόρημα :

ΣΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΝΩΣΟΥ
Νίκος Καζαντζάκης

(Εκδόσεις Ελένη Καζαντζάκη 1981)

Ο Νίκος Καζαντζάκης χαρακτήριζε αυτό το βιβλίο , ώς "παιδικό ιστορικό μυθιστόρημα". Ο τρόπος γραφής του όμως είναι καθαρά "κλασσικός καζαντζακικός" και η αναγνωσή του θα ανταμείψει και τον ενήλικα αναγνώστη.

Είναι η ιστορία του τέλους του Μινωικού Πολιτισμού , της αρχής του Δωρικού και της καθόδου των Δωριέων , η ιστορία του Θησέα , της Αριάδνης , της Φαίδρας , του Δαίδαλου και του Ϊκαρου όλα μπλεγμένα σε ένα κοινό εννιαίο μύθο ,(ή μήπως να πω σε ένα κοινό μίτο!) μέσα από τα μάτια των δύο κεντρικών ηρώων του βιβλίου , του Χάρη και της Κρινό.

Σελίδα με τη σελίδα , θα αγαπήσετε τον γεναίο Χάρη , θα μισήσετε τον δολοπλόκο αυλικό Μαλή. Θα νιώσετε την αγωνία του γέρο-Αιγέα για τον γιό του Θησέα. Θα δείτε τον Μινωταυρο . Θα δείτε τις όμορφες πριγκήπισσες του Μίνωα. Θα δείτε τις εφευρέσεις του Δαίδαλου: Τα μοιραία φτερά του Ίκαρου αλλά και το πρώτο σιδερένιο σπαθί! Θα νιώσετε το τέλος της εποχής του Χαλκού και την αρχής του Σιδήρου. Θα δείτε την κάθοδο των Δωρικών (χμμμ) Δωριέων και την Καταστροφή των Μαλθακών Μινώων Βασιλιάδων.

Θα δείτε τα Παλάτια της Κνωσού με τα μάτια σας.

Και αν έχετε κάποιες απορίες , ξέρετε αγγλικά , μπορείτε να μπείτε σε κάποιο αγγλικό site για να τις λύσετε .

Οκέη ??

Η Eurovision στα 80's

Γιατί θεέ μου να είναι τόσο της μόδας τα 80's? Τις προάλες μιλούσα με ένα πιτσιρικι ανηψιό μου και σε μια στιγμή μου λέει :

-"Ρε Νίκο , ό τάδε είναι γέρος. Καλά ....όχι τόσο όσο ΕΣΥ , αλλά μεγάαλος!!".

"Μαχαιριά νάμπερ ουάν ", σκέφτομαι! ...(Καλά , δηλαδή , δεν μοιάζω σαν 20-άρης ? 22-άρης? )

-"Γιατί, πόσο με κάνεις ?" επειμένω.

- "Εεεε..... σααρααάντααα?" με ξαναμαχαιρώνει ο μικρός καθίκης.

- "Ου να χαθείς παλιόπαιδο! Είμαι τριαντά - τρία ακριβώς" του κάνω απότομα.

- "Ουάου ! Πρόλαβες δηλαδή τα έητις? Ρισπέκτ!!!"

Διαλύθηκα. Πότε ρε σείς τα έητις ΜΟΥ γίναν τα σίξτις ΤΟΥΣ???
Θέλω πίσω τους Pet Shop Boys μου , τους U2 μου , τους Modern Τalking μου. Ουφ! Σιγά-σιγά την ψωνίζω!

- "Ασε τις βλακείες" προσπαθώ να διατηρήσω κάποια ίχνη κύρους. "Λοιπόν φεύγω τώρα , μικρέ. Τα ξαναλέμε." του πετάω

- "Περίμενε! Μη φεύγεις ! Να σου δώσω να δεις ένα εργάκι? Το είδα χθες και πορώθηκα!" προσπαθεί να με καλοπιάσει ο μικρός.

- "Μμμ . Ποιό είναι ?" κάνω τον βαρύ εγώ .(Αυτά τα νιάτα θέλουν στρίμωγμα τελικά. )

- "Ααααα δεν θα το ξέρεις. Αποκλείεται. Είναι πολυ παλιό. Πάρα πολύ παλιό σου λέω. Αρχαίο."

- "Πως το λένε??" ΄

- "ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ" μου λέει!!!!

Και τότε τον έσφαξα κύριε Πρόεδρε.
Μάλιστα.
Τον έσφαξα με το σιντί του Τζώννυ Λόγκαν "Hold me Now".
Eurovision έχουμε!!

Κώδικας Ντα Μπάσηκ

Ίσως μια είναι ένδειξη ότι μεγαλώνω , να είναι το ότι όλο και περισσότερο ανατρέχω σε στιγμές του παρελθόντος . Σαν διάλογος παππούδων ένα πράγμα
«Θυμάσαι τότε που…» , «Θυμάσαι όταν είχαμε….» . Παππούς στην ηλικία δεν είμαι , αλλά για τα δεδομένα της πληροφορικής έχουν περάσει αιώνες από την ιστορία που θα σου διηγηθώ.

Η πρώτη μου επαφή με τους υπολογιστές ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 80. Τότε η πληροφορική θεωρούνταν κακό πράγμα!! ΄Πολύ κακό πράγμα!! Οι μεγάλες εφημερίδες ήταν γεμάτες από άρθρα που «αποδείκνυαν» ότι τα κομπιούτερ σκοτώνουν το συναίσθημα , αποξενώνουν , είναι άψυχα , κακά στραβά και ανάποδα. Και οι χειριστές τους είναι και αυτοί αναίσθητοι χωρίς ρομαντισμό , υλιστές και μισάνθρωποι. Ναι αμέ!!

Πιτσιρικάς τότε , προσπάθησα να πείσω τον πατέρα μου ότι για την κακή χρήση δεν φταίει το μέσο αλλά ο χειριστής του. Του έφερνα και παραδείγματα εφαρμογών της πληροφορικής , εκείνη την εποχή. Να σημειώσω ότι στις εφαρμογές δεν έφερνα για παράδειγμα τα computer games γιατί εκείνη την εποχή παιχνίδια υπήρχαν ελάχιστα!! Ουσιαστικά το μόνο πράγμα που μπορούσες να κάνεις με έναν υπολογιστή ήταν να μάθεις προγραμματισμό!!

Ο μπαμπάς δεν φάνηκε να πείθεται για τα αγαθά του programming . ( Δεν ήθελε να πεθάνει το συναίσθημα μου έτσι?) Μου αγόρασε λοιπόν ένα ... ντοσιέ για να συγκεντρώνω άρθρα από εφημερίδες σχετικά με υπολογιστές!! Θυμάμαι ακόμα ένα άρθρο που μιλούσε για μια εφαρμογή που τις έβαζες μια λέξη και σου έβρισκε λέξεις με ομοιοκαταληξία , παράδειγμα για το πώς οι υπολογιστές σκοτώνουν την ποίηση!!!

Ευτυχώς για μένα ένας κολλητός του μπαμπά μου από το γυμνάσιο , ήταν programmer σε μεγάλη εταιρεία της εποχής Τώρα που το σκέφτομαι ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της πληροφορικής στην Ελλάδα , παλιός κομπολίστας που λέμε. Ο φίλος αυτός λοιπόν μου έκανε δώρο ένα πρωτοποριακό βιβλίο για την εποχή , ένα βιβλίο εκμάθησης προγραμματισμού για παιδιά με εικόνες -κάτι σπουργιτάκια- !! (Το βιβλίο το έχω χάσει δυστυχώς , αν κάποιος ξέρει που μπορώ να βρώ ένα αντίτυπο ας αφήσει ένα μήνυμα )

Περιττό να σου πω ότι το έμαθα απ’ έξω!! Σύντομα έγραφα προγράμματα «με το χέρι» που λέγαμε τότε , τα γνωστά στους παλιούς ως listings και τα «έτρεχα» και πάλι με το χέρι κάνοντας debugging. Θυμάμαι το πρώτο μου χαρτό-πρόγραμμα ήταν μια εκπαιδευτική εφαρμογούλα που έβγαζε δύο αριθμούς στην οθόνη και σου ζητούσε να τους πολλαπλασιάσεις και να δώσεις το αποτέλεσμα. Μετά η εφαρμογή έλεγχε αν ήσουν σωστός η λάθος και σου έδινε το αντίστοιχη απάντηση. Ένιωθα υπέροχα με το προγραμματάκι μου!

Μετά από λίγο καιρό επισκεφθήκαμε οικογενειακά τον φίλο που σας έλεγα. Εγώ δεν κρατιέμαι από τη χαρά μου βέβαια και έχω πάρει μαζί μου και τα listings μου σαν τρόπαια!!
- «Κύριε Κώστα , έμαθα προγραμματισμό!!!» του ανακοίνωσα περήφανα
- «Μπράβο Νικολάκη!! Τι γλώσσα έμαθες» μου κάνει αυτός.-
- «Έμαθα ΜΠΑΣΉΚ » του απαντάω γεμάτος περηφάνεια.

Ο άνθρωπος κόντεψε να πνιγεί από τα γέλια . ΜΠΑΣΗΚ!!

Βλέπεις ήμουν ήδη ένας μικρός programmer , αλλά όχι ένας μικρός αγγλομαθής!!
Κανείς δεν μου είχε πει ότι γράφεται BASIC , αλλά προφέρεται «ΜΠΕΗΣΙΚ»

Μετά από λίγο καιρό ο μπαμπάς μου πήρε έναν Commodore 64.

Ιστορικές στιγμές του ταλαίπωρου τούτου τόπου.

Ιστορικές στιγμές που ζήσαμε και δεν το πήραμε χαμπάρι :

1.Ο δίσκος "Μου θυμίζεις την μάνα μου" του Χρήστου Κυριαζή. (1991)

Πριν τον Χρήστο τα Ελληνικά εξώφυλλα , εάν δεν είχαν κακόγουστες φωτογραφίες του καλλίτεχνη , είχαν ακόμα πιο κακόγουστο Art. Βαράτε όσο θέλετε. Εμένα μου μοιάζανε σχεδόν όλα, σαν διαγωνισμός ζωγραφικής τετάρτης δημοτικού . Πιστεύω ότι τα 100.000 αντίτυπα που πούλησε τοτε ο Χρήστος εξηγούνται ΚΑΙ λόγω εξωφύλλου



2.Το βιβλίο της Ζ. Ζατέλλη "Και με το φως του Λύκου επανέρχονται" (1993)

Ομοίως με το παραπάνω , μόνο που ο διαγωνισμός ζωγραφικής ήταν τής πρώτης δημοτικού. Εναλλακτικά , αν δεν είχαν πρόχειρα πιτσιρίκια για να ζωγραφίσουνε , τα βιβλιά στολίζονταν και με χαρακτικά αισθητικής Κ.Ν.Ε. Ευτυχώς , ήρθε η Ζατέλη και μας ίσιωσε. Τρία ζήτω παρακαλώ!!



3. "Οι θαλλασιές οι χάντρες" στα club . (1990)

Πριν τις" Θαλλασίες χάντρες" ακούγαμε όλοι "Ξένα". 'Λαικοί τραγουδιστές υπήρχαν μεν , ήταν δυο-τρεις δε και μάλλον μπασκλασαρία.

Μετά , out of nowhere , ήρθαν οι "Χάντρες" (κλείναν το πρόγραμμα στο club), ύστερα το "Του αγοριού απέναντι" .

Μετά , πριν το καταλάβουμε ανοίξανε παντού "Ελληνικάδικα" (ή Ελληνάδικα στην πιο "αμορφωσιά" εκδοχή του).

Ύστερα, ολοι οι ροκάδες Έλληνες μουσικοί γίνανε σε μια νύχτα σκυλάδες και τα Ελληνάδικα εξαφανίστηκαν ως ορολογία , γιατί πλέον ΟΛΑ Ελληνάδικα γίνανε

Από τότε μέχρι σήμερα , η Ελλάδα λαικο - μπαγλαμαδεύει αγρίως. YES.



4. Τα άρθρα του ΚΛΙΚ για την Ελλάδα και τους Έλληνες (early nineties)

Οι σημερινοί Αρχαιο-ελληνολάτρες , έχουν τις ρίζες τους στα τότε editorial του Κωστόπουλου (στο ΚΛΙΚ) για το πόσο cool είναι να είσαι Έλληνας και πόσο όμορφη είναι η Ελλάς.

Πριν το 1990 , και πάλι Έλληνες είμασταν , μόνο που τότε είχαμε μια άλφα συναίσθηση της κατάστασης μας και το κρύβαμε όπου μας έπαιρνε. Ήταν ,όπως και να το κάνουμε , ντροπής πράμα. Τέλος πάντων , λίγο φροντιστήριο Κωστόπουλου και τώρα στανιάραμε: "Ζήτω η Ελλάς" . Και don't forget : Οι άλλοι τρώνε βαλανίδια.

Τελείωσα .

Βαράτε με.

Η σούβλα του μπάρμπα - Πάνου

Οι πρώτες μου αναμνήσεις είναι Μακεδονίτικες. Η καταγώγη μου και από τους δυό μου γονείς είναι από την Γιάννενα , αλλά μεγάλωσα σε διάφορα χωριά του νομού Κιλκίς. Οι γονείς μου , δάσκαλοι κι οι δυό τους, περάσαν τα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας τους στις σχολικές αίθουσες 3 μικρών χωριών του κάμπου. Μεγάλωσα λοιπόν σαν Μακεδονόπουλο. Αν με ρωτήσεις λοιπόν "Πού είναι το χωριό σου?" δεν θα ξέρω να σου πω στα σίγουρα. Είναι στην Ήπειρο? Είναι στην Μακεδονία? Είμαι Ηπειρώτης? Είμαι Μακεδόνας? Η καρδιά μου είναι μοιρασμένη.

Απιστευτες ιστόρίες , από στις αρχές τις δεκαετίας του 1970 μέχρι το 1980 που ήρθαμε στην Αθήνα ,που άμα κάτσω και σου τις διηγηθώ , θα σου φανούν σαν παραμύθι. Ακόμα και τώρα , τριάντα τόσα χρόνια μετά , σκεφτόμαστε όλοι στό σπίτι τις εποχές εκείνες με πολύ αγάπη και νοσταλγία. Γύρισα όλη την Ελλάδα από τότε , αλλά άνθρωπους τόσο ντόμπρους στη συμπεριφορά και τόσο φιλόξενους όσο τους Μακεδόνες δεν γνώρισα ξανά.

Άκου λοιπόν μια ιστορία για το πως οι Μακεδόνες πρωτοσουβλίσανε αρνι το Πάσχα , εξαιτίας .. του Παππού μου!!

Είμασταν στην Φ. εκείνον τον καιρό , θα ήταν γύρω στα 1977-1978 φαντάζομαι . Το σχολειό της Φ. διθέσιο και η μάνα μου δεν είχε που να με αφήσει όταν έκανε μάθημα , παιδάκι πέντε χρονών ήμουνα.
Έφερε λοιπόν τον παππού μου το Πάναγιώτη , από το χωριό του στα Τζουμέρκα , στην Μακεδονία για να με προσέχει.

Φαντάσου τώρα! Ένας Βουνίσιος στον Κάμπο ή , αν θέλεις , ένας Βλάχος Ηπειρώτης ανάμεσα σε Πόντιους καπνοπαραγωγούς. Ο καημένος ο παππούς! Πρώτη του φορά άφησε το χωριό και τα πρατα του και ήταν έξω απ' τα νερά του.

Πέρασαν οι πρώτοι μήνες , ήρθε που λέτε και η Λαμπρή. Ο παππούς είχε παραγείλει από τους θείους μου στην Ήπειρο να του να του στείλουνε ένα βετούλι περιποιημένο , με το ΚΤΕΛ.

Την Κυριακή του Πάσχα σηκώθηκε πρωί-πρωί έκανε ένα λάκκο στην μπροστινή αυλή , άναψε φωτιά και για μην σου τα πολυλογώ , κατα τις εννιά το πρωί είχε αρχίσει το σούβλισμα.

Τώρα, εσύ που ξέρεις από σούβλισμα , θα θυμάσαι ότι στην αρχή του σουβλίσματος το αρνί πρέπει να είναι πολύ μακρία από το λάκκο και να το γυρίζεις αργά-αργά.

Έλα όμως που οι καινούργοι του συγχωριανοί δεν φαίνεται να είχαν ξαναδεί σούβλιστό αρνί στη ζωή τους!

- "Εεϊ μπάρμπα , τί κάνεις εκεί? " , του λέγανε οι περαστικοι.

- "Σουβλίζ' τ'αρνί , δι βλέπς?" , έκανε ο μπαρμπα-Παναγιώτης

- "Σιγά μη φάτε σήμερα , μπάρμπα !" του απαντούσαν , βλέποντας το ωμό σχεδόν αρνί να στριφογυρίζει ενάμιση μέτρο μακρια απ' την φωτιά !!!

Το μεσημέρι που λες ο τόπος είχε μοσχοβολήσει σουβλιστό . Περνούσαν οι φίλοι , βλέπαν , μυρίζαν και θαυμάζαν!!

- "Μπράβο Μπάρμπα!! Είχες δίκιο τελικά!" του έλεγαν ,"του χρόνου θα σουβλίσουμε και εμείς!!"

Ο παππούς γελούσε μέχρι τα μουστάκια και κερνούσε μεζέ. Η αυλη του δάσκαλου είχε γίνει μια μεγάλη - μεγάλη οικογένεια!

Όπως φαντάζεσαι την άλλη Λαμπρή οι σούβλες ... στενάξανε στο χωριό. Και έτσι ο μπαρμπα-Πάνος , έκανε τους καινούργιους του φίλους ... σουβλιστάδες!!!

Πουκάμισα χωρίς τσέπες!

Όταν ο Θείος Πουλοτζών ήταν μικρός (εγώ είμαι ο θείος Πουλοτζών) η καλή του η γιαγιάκα του έλεγε :

- "Νίκο γιαβρί μου, να γράφεις στο blog σου μόνο εάν έχεις να πεις κάτι σπουδαίο , κάτι με νόημα, κάτι σημαντικό τέλως πάντων.."

-"Νέπε Γιαγιά!! Τι λές? Τα μπλόκ είναι για να ζωγραφίζουμε, όχι να γράφουμε!!" έλεγα εγώ

-"Blog παιδί μου , όχι μπλοκ! Είναι μια "over-the-web "εφαρμογή που θα εμφανιστεί στην ώριμη εποχή του Διαδικτύου και θα επιτρέπει..." επέμενε η Γιαγιά.

- "Ρε Γιαγιά , πάλι Παπαρουνες έπινες? Φέρε να ακούσουμε την καινούργια κασσέτα των αδελφών Κατσάμπα!!" έκοβα την συζήτηση

Τώρα άνθρωπε , 20 χρόνια μετά, σου λέω πως η Granny είχε δίκιο στο ένα , άδικο στο άλλο. Τα μπλόγκ ήρθανε , οι Κατσάμπα φύγανε και εγώ τώρα , θα γραψω ένα ανούσιο post. Έχουμε λοιπόν :

Άνθρωπε! Μου την δίνουν αφάνταστα τα πουκάμισα δίχως τσέπες. Εδώ και δύο χρόνια η Βάσω έχει βρεί το μπελά της κάθε φορά που μου αγοράζει πουκάμισα , διότι οι fashion designers αποφάσισαν να ξηλώσουν την τσέπη από όλα τα νέα σχέδια.

Ε, άνθρωποι shirt-makers! H τσέπη στο shirt είναι α-πα-ραι-τη-τη διότι :

• Βάζουμε τις bussiness card μας
• Βάζουμε 5-10 Ευρώ
• Βάζουμε επίσης ένα στυλό
• Ή μία proximity card για το computer room
• Ένα USB key

Σου λέω δηλαδή φίλε μου , πως τα πουκάμισα χωρίς τσέπες είναι μόνο για τεμπεληδες κατσωσπίτιδες.

Και εμείς είμαστε εργαζόμενα νιάτα!

Αμέ!